Korporacja adwokacka pojawiła się po raz pierwszy na ziemiach polskich w Galicji w latach 60 – tych XIX w., gdzie powstała w oparciu o prawodawstwo zaborcze.

16 sierpnia 1849 roku cesarz Franciszek Józef I wydał prowizoryczną ustawę o ustroju adwokatury, która tworzyła na ziemiach zaboru austriackiego realny, choć ograniczony samorząd adwokacki. Ustawa była w skali całej monarchii wielkim sukcesem adwokatów, którzy cieszyli się w okresie Wiosny Ludów dużym autorytetem społecznym. Ludność postrzegała ich jako obrońców wolności walczących z centralistyczną i bezwzględną administracją państwową.

Samorząd adwokacki oparty został o izby adwokackie, na czele których stali prezydenci izb. Izby podlegały nadzorowi ze strony władz sądowych, zaś o wpisie na listę adwokacką decydował minister sprawiedliwości. Izby adwokackie powstawać zaczęły masowo na terenie monarchii po 1849 r. Na terenie Galicji pierwsze izby powstały w roku 1862. Wtedy to utworzono dwie izby : krakowską i lwowską. Pierwszym prezydentem Izby Krakowskiej został adwokat Mikołaj Kański, a Izby Lwowskiej Franciszek Smolka, późniejszy prezydent parlamentu austriackiego.

Z chwilą powstania dualistycznej monarchii austro - węgierskiej w r.1867 Galicja stała się częścią składową państwa przyznającego swym obywatelom największy zakres swobód w tej części Europy. W przypadku Galicji przełom polityczny zaowocował tzw. autonomią galicyjską. Liberalne w duchu zmiany zaowocowały nową ustawą o adwokaturze, która weszła w życie 1 stycznia 1869 r. Ustawa ta dawała adwokaturze pełny samorząd i uniezależniała ją od sądów. Podstawą samorządu były nadal izby adwokackie, których organami były rady adwokackie z prezydentami i zastępcami prezydentów na czele. Uzupełnieniem przepisów o ustroju adwokatury stał się wydany w 1872 r. statut dyscyplinarny, który stanowił, iż walne zgromadzenia izb powołują w drodze wyborów rady dyscyplinarne, rzeczników dyscyplinarnych oraz ich zastępców.

Ustawa traktowała adwokaturę jako wolny zawód, dostępny dla wszystkich posiadających odpowiednie kwalifikacje. Kandydat na adwokata musiał legitymować się tytułem doktora praw, tj. tytułem jaki posiadał każdy absolwent wydziału prawa uniwersytetów austriackich. Kandydat musiał następnie odbyć siedmioletnią aplikację i złożyć egzamin adwokacki. Po pozytywnym złożeniu egzaminu następował wpis na listę adwokacką. O wpisie decydowała rada adwokacka, co stanowiło zaprzeczenie wcześniej obowiązującej zasady nominacji na adwokata.

Ustawa tworząc w C.K. Austrii samorządną adwokaturę otworzyła jednocześnie polskiej palestrze drogę do tworzenia korporacji zawodowej, w ramach której ta mogła zaznaczyć swą odrębność. Adwokatura galicyjska podejmowała różnorakie inicjatywy, m.in. adwokatura lwowska powołała w 1911 roku Związek Adwokatów Polskich, który kontynuował następnie swoją działalność również po 1918 r. Zorganizowała też w czerwcu 1914 r., tuż przed wybuchem I wojny światowej – Pierwszy Ogólny Zjazd Adwokatów Polskich.

Austriackie regulacje prawne dotyczące adwokatury, w niewielkim stopniu zmodyfikowane po 1918 r., stanowiły podstawę funkcjonowania samorządu adwokackiego na terenie byłego zaboru austriackiego aż do 1932 r. Choć bowiem Statut Tymczasowy Palestry Państwa Polskiego z 1918 r. miał w zamyśle jego twórców obowiązywać na terenie całego odrodzonego państwa – o czym najlepiej świadczy sama jego nazwa – tym niemniej jednak ze względu na ówczesne realia w scalaniu ziem polskich unormował on ustrój adwokatury jedynie na terenie byłego zaboru rosyjskiego.

W drugiej części opracowanego przez dra Adama Redzika "Zarysu historii samorządu adwokackiego w Polsce" znaleźć można na str. 153 mały rozdział zatytułowany" Kobiety w adwokaturze ". Wspomniana jest tam Helena Wiewiórska jako pierwsza Polka - adwokat wpisana na listę adwokacką w 1925r. Wymienione są też kobiety, które w poszczególnych izbach adwokackich zostały dziekanami i wreszcie adw. Maria Budzanowska jako pierwsza kobieta, która w 1982r., wybrana została prezesem Naczelnej Rady Adwokackiej. Autor wspomniał, że od roku 2004 viceprezesem NRA była adw. Joanna Agacka­Indecka. Tak było w chwili wydania tego "Zarysu" do 2007r. kiedy Krajowy Zjazd Adwokatury postawił ją na czele samorządu adwokackiego w Polsce.

Dnia 29 maja bieżącego roku minie sto lat od urodzin adwokata dra Kazimierz Ostrowskiego, którego można zaliczyć do grona najwybitniejszych adwokatów okresu powojennego / po II wojnie światowej /. Z tej okazji godzi się przypomnieć jego postać związaną z Krakowem i krakowską Izbą Adwokacką.